Busje

Het is een mooie dag vroeg in de zomer, kwart voor elf ’s ochtends. Bij het Centraal Station in Venlo staat hij aan de hand van een begeleider te wachten: Bas. Aan de hand, want Bas heeft de neiging om te vallen als hij ergens van schrikt, en dat is niet handig midden op straat. Omringd door bagage en huisgenoten kijkt hij uit naar het busje. Om hem heen wordt druk gekletst, maar Bas hoort niks, hij wacht op het busje.
Om elf uur is het dan eindelijk zo ver: een rood busje komt het stationsplein op rijden. Joehoe, daar is ie! Snel alle bagage achterin, Bas zakt nog een keer door z’n knieën van blijdschap, zwaait naar z’n begeleiders en klautert het busje in. Op naar Friesland, de vakantie kan beginnen…
Drie uur lang zit Bas in het busje. Dat is heel wat langer dan toen de Spring nog in Brabant zat. Het is maar goed dat ze verhuisd zijn naar Akkrum, vindt Bas. Want: hoe langer in het busje, hoe groter de lol. Onderweg wordt er gelachen, gezongen en de chauffeur zet de radio nog maar wat harder. Aangezien het grootste gedeelte van de inzittenden Limburgs praat en de chauffeur niet, kun je maar beter meezingen met Frans Bauer dan goeie gesprekken voeren.
Met een beetje geluk krijgt het busje ergens halverwege autopech. Stress voor de mensen in Akkrum, die de wegenwacht moeten gaan optrommelen, maar niet voor Bas. Voor hem geldt immers: hoe langer in het busje, hoe groter de lol. En als je dan aankomt op de plaats van bestemming en je kunt meteen vertellen dat het busje pech heeft gehad, dan heb je tenminste een goeie binnenkomer. Praten over het busje is namelijk bijna net zo leuk als rijden in het busje…
Eenmaal in Friesland aangekomen wordt Bas het busje uit geholpen. Er roept iemand heel hard “Hallo!” en Bas valt om. Hilariteit alom, vooral bij Bas zelf. Hij zakt nog maar een keer door z’n knieën en gaat dan aan de koffie.
Bas weet al lang dat er ’s middags wat gedronken moet gaan worden op het terras. Hij weet ook dat het de gewoonte is om daar met de boot naar toe te varen, tenzij het erg slecht weer is, dan rijden de busjes. Bas hoopt dus op regen, elk jaar weer. En meestal wordt hij daarin teleurgesteld, dus gaat Bas met de boot, verlangend kijkend naar de busjes op de kant.
Bij de Spring zijn er een boel gasten die regelmatig vragen: “Wat gaan we morgen doen?”. Een standaard vraag voor mensen die behoefte hebben aan structuur. Bas vraagt dit nooit. Het kan hem niet schelen wat we morgen gaan doen. Hij vraagt: “Gaan we morgen met het busje?”.
Ook hierin wordt hij vaak teleurgesteld, we gaan namelijk meestal met de boot. Maar gelukkig is een bezoek aan het pretpark vaste prik tijdens de vakantie en is dat veel te ver weg voor de boot. Met het busje dus, waardoor de pretpark-dag het hoogtepunt van Bas zijn week is. Al jaren…
Op de laatste dag van de vakantie zorgt het naderende afscheid ervoor dat er heel wat afgehuild wordt. Na zo’n leuke week wil niemand naar huis. Bas huilt niet. Nooit. Hij mag immers weer in het busje, met hopelijk weer zo’n gezellige chauffeur. Nog drie uur lang genieten op weg naar Venlo. Bas z’n vakantie duurt gemiddeld 6 uur langer dan voor gasten die naar Akkrum gebracht worden door ouders of begeleiders. Voor hem telt namelijk de tijd in het busje ook mee. Dus doe maar veel autopech, tankstops en plaspauzes. En in tegenstelling tot de gemiddelde weggebruiker is Bas blij met alle geplande wegwerkzaamheden.
Want: hoe langer in het busje, hoe groter de lol!

Boot

Tijdens al onze vakanties is het een vast programma-onderdeel. We komen er niet onderuit. Winkelen. Vraag de gasten wat ze graag willen doen en het is het eerste antwoord dat je krijgt. We doen elke week ons best om een aantal originele nieuwe activiteiten te verzinnen, maar zonder winkelen is de vakantie niet compleet. Dus gaan we wekelijks beladen met zakgeld de stad in om te shoppen.
Marcel kwam dit jaar op paardenkamp en had extra zakgeld meegenomen, omdat hij een radiografisch bestuurbare boot wilde kopen. Thuis heeft hij z’n kamer vol staan met auto’s die hij met behulp van een afstandsbediening rond kan laten rijden, maar de enige boot die hij had was kapot en die wilde hij tijdens de vakantie graag vervangen.
Zo gezegd zo gedaan. Tijdens de winkeldag gingen we naar de Intertoys en gelukkig hadden ze daar een erg mooie boot voor een aanvaardbare prijs. Marcel was dolblij en kon niet wachten om ‘m uit te proberen.
De eerste keer varen ging prima. Marcel liet zijn boot rondjes scheuren over de Meinesloot en iedereen kon zien hoe goed hij met het ding overweg kon. Na het vaartochtje werd de boot voorzichtig open gemaakt, droog gepoetst en netjes opgeborgen in de bijbehorende doos.
De tweede keer varen ging het mis. De boot reageerde niet meer op de afstandsbediening. We wisten zeker dat Marcel er erg voorzichtig mee was geweest, dus dit kon niet aan hem liggen. We gingen terug naar de Intertoys om de boot te ruilen, ofwel het geld terug te krijgen. Helaas werden we niet zo netjes behandeld door het aanwezige personeel. Volgens hen lag het toch echt aan onzorgvuldig gebruik. Er zat namelijk water in de boot en men zei dat dit soort producten met elektronica slecht tegen water kan. Onze opmerking “Ja maar het is een boot, die moet in het water!” werd helaas als argument van tafel geveegd.
Marcel werd naar huis gestuurd met een tegoedbon. Hij liet het niet merken, maar we wisten dat hij teleurgesteld was. Hij had zich ontzettend verheugd op een nieuwe boot. Niet op een tegoedbon…
Na wat telefoontjes naar diverse Intertoys-vestigingen en naar het hoofdkantoor bleek dat er in heel Nederland nog maar 1 exemplaar van deze boot te koop was en dat het product ook nog eens uit het assortiment was gehaald. Op onze vraag of Marcel dan zijn geld terug kon krijgen zodat hij in een andere winkel een boot kon kopen, werd nee gezegd. Met als opmerking erbij “Dan koopt hij toch gewoon iets van Lego?”.
Maar Marcel wilde geen Lego. Hij wilde een boot. Dus gingen we op zoek, zonder dat Marcel het wist. Gelukkig konden we terecht bij een andere speelgoedwinkel, die een kwalitatief betere boot had en ook nog eens voor minder geld. Met de boot in een kadopapiertje en de garantie van de winkel dat de boot terug gebracht kon worden mocht hij ‘m niet mooi vinden, gingen we de laatste avond van de vakantie naar Marcel.
Toen het pakpapier eraf was leek het alsof Marcel niet zo blij was. Hij keek wat verbouwereerd. We waren even bang dat hij de boot toch niet zo mooi vond. Dat was echter niet het geval. Integendeel. Hij kon gewoon geen woord uitbrengen. Omdat ie er niet meer op gerekend had dat hij met een boot naar huis zou gaan. Hij stond op en gaf ons een knuffel als bedankje, met de woorden “Jullie weten niet hoe blij je me hiermee maakt!”. Om hem heen begonnen alle andere gasten te juichen en te klappen voor hem. De begeleiding verdween 1 voor 1 naar het begeleidingshok, omdat ze zó ontroerd waren dat ze ervan moesten huilen…
Ons werk bestaat uit het blij maken van onze gasten. Dat lukt prima, dat zien we op heel veel momenten en daar zijn we trots op. Sommige momenten zijn echter net even iets specialer dan andere. Zo’n moment waarop je kippenvel krijgt van ontroering. Die herinner je je over twintig jaar nog steeds…

Vrijwilligersreisje naar Portugal

Dit jaar bestaat onze vakantie-organisatie voor verstandelijk gehandicapten maar liefst 20 jaar. Zonder al onze fantastische vrijwilligers was het nooit gelukt om de vakanties zó leuk te maken dat de gasten elke keer weer dolgelukkig worden en al die jaren blijven terugkomen. Reden genoeg om die vrijwilligers een keer te trakteren op een uitje.
Daarom hebben we iedereen die afgelopen zomer een week (of meer) heeft meegedraaid uitgenodigd om 6 dagen naar Portugal te komen. Daar organiseren we namelijk vanaf dit jaar een aantal vakanties en we verblijven er zelf in de wintermaanden. Prachtige locatie voor een Spring-vrijwilligersreisje.
Ongeveer 15 mensen hebben zich opgegeven voor dit reisje. Een mooi clubje bij mekaar. Over een paar weken is het zo ver, dan mogen ze het vliegtuig in op weg naar Alvor in Portugal.
Natuurlijk werd er een paar maanden geleden een Whatsapp-groep gestart voor de mensen die mee gaan. Altijd handig voor het regelen van vervoer, slaapplaatsen dichtbij het vliegveld en het uitwisselen van nuttige tips voor de bagagelijst. Maar vooral voor de voorpret. Daar heeft iedereen namelijk een boel last van. Van die voorpret.
Af en toe kijk ik een paar dagen niet en heb ik zomaar 286 nog niet gelezen berichten in de betreffende App-groep. Natuurlijk is het voornamelijk een boel slap geouwehoer, maar helaas zit er soms ook een belangrijke vraag of tip tussen, dus je moet ze wel allemaal even lezen. Geen enkel probleem, we scrollen wel door de grappen en grollen heen. Blauw van het lachen lig ik af en toe. Wat een humor. Nu al. En ze zijn nog niet eens in Portugal.
Het grootste gedeelte van de groep zit straks in hetzelfde vliegtuig. Wat een chaos gaat dat worden. Ongetwijfeld word er gezongen (Frans Bauer), gedanst (de gebaren van het Vliegerlied lukken best vanuit je smalle vliegtuigstoel) en toneel gespeeld (doen alsof je vliegangst hebt is niet zo moeilijk). En van dit alles moeten natuurlijk een boel foto’s en filmpjes gemaakt worden. Wat weer leuk is voor ons. Zo kunnen we achteraf mee genieten.
Ik heb nu al medelijden met de stewardessen. En met de medepassagiers. Gelukkig duurt de vlucht maar 3 uur. Dat is te overleven. Daarna komt de hele meute naar Camping Alvor. Kunnen ze daar de boel op stelten zetten. We verheugen ons er enorm op!